HET GESPROKEN WOORD GELDT
Collega´s!
Van de bondsraad. En uit de werkorganisatie.
Pfff! Gekozen als voorzitter van FNV Bouw. De grootste en meest invloedrijke bond in bouw en infra, meubel en hout, afbouw en onderhoud en woondiensten. Dagelijks met zo´n 300 man en vrouw in de weer voor honderdduizenden anderen. Voor onze leden natuurlijk, in de eerste plaats. Maar ook voor al die andere mensen die in onze sectoren werken, een opleiding volgen of gewerkt hebben. En die we nog niet hebben kunnen overtuigen om zich bij ons aan te sluiten omdat ook hún belang daar het beste bij gediend zou zijn.
Volgens velen was het een gelopen race, om dat voorzitterschap, en stelde de verkiezing zelf nog maar weinig voor. Ik denk daar anders over. U hopelijk ook. Niet alleen omdat ´de kandidaat van het bondsbestuur´ zijn geen garantie is dat je dan ook daadwerkelijk gekozen wordt... bij ons. Maar ook omdat je alleen voorzitter kan zijn, omdat alleen ík alleen echt voorzitter kan zijn, wíl zijn ook, als mensen zich daarvoor uitdrukkelijk uitspreken. In de wandelgangen, buiten de bond, maar ook officieel. Hier. Jullie als bondsraad hebben dat vandaag gedaan. In niet mis te verstane bewoordingen mag ik wel zeggen. Oost-Europese toestanden zullen sommigen zeggen. Gelukkig maar dan dat ik wat Oost-Europees versta.
Hartstikke bedankt daarvoor! Het ook zojuist weer in mij uitgesproken vertrouwen is een extra stimulans om nog harder mijn best te doen. Ook om dat vertrouwen niet te beschamen. Maar natuurlijk vooral omdat ik er ontzettend veel zin in heb.
Ik heb er ontzettend veel zin in om SAMEN met de collega´s uit de bondsraad, met iedereen die op welke plek en op welke manier dan ook elders in onze vereniging actief is, met iedereen ook uit onze werkorganisatie, om SAMEN dus, veel werk te maken van het zoveel mogelijk mensen in onze sectoren maar ook daarbuiten ervan te overtuigen dat FNV Bouw, dat de FNV, het verschil maakt. En dat verschil alleen maar kan (blijven) maken als mensen daarnaar gevraagd door Maurice de Hond niet alleen zéggen dat ze het eens zijn met onze inzet op tal van terreinen, maar daar ook de conclusie aan verbinden dat ze lid van ons moeten worden. En dan blijven.
Want wij máken het verschil! Soms tussen goed en slecht. Soms tussen goed en minder goed. En soms tussen minder slecht en slecht. Maar wel altijd en overal!
Door, in deze tijd van individualisering, individuele mensen die in de problemen komen bij te staan. Met raad en daad. En met de beste arbeidsrechtjuristen. Zodat een lid van FNV Bouw net even beter wegkomt dan z´n collega die geen lid is. Of juist kan blijven.
Door, meer dan in het verleden, individuele mensen ook bij te staan als ze geen probleem hebben. Maar wel behoefte aan een klankbord, een coach, iemand die met ze meedenkt, een deskundig adviseur.
Door als het in een onderneming minder goed, slecht gaat met de werkgever in gesprek te gaan. Zodat onze regiobestuurders, de beste die er zijn, kunnen bezien of en hoe arbeidsplaatsen gered kunnen worden, met deeltijd-WW bijvoorbeeld. Of om een goed sociaal plan af te spreken. Met kansen op ander werk. Een fatsoenlijk financieel vangnet. En altijd iets extra´s voor onze leden of zij die dat worden.
Door, juist ook in tijden als deze, CAO´s af te sluiten (en dat dan door de beste CAO-onderhandelaars natuurlijk) waarin we onze sectoren met werkgelegenheids- en scholingsafspraken de crisis doorhelpen én klaarmaken voor daarná als ze er moeten staan op de arbeidsmarkt van morgen en die van overmorgen, waarop de strijd om de steeds schaarser wordende jongeren in alle hevigheid losbarst.
Door, als anderen de huidige crisis willen misbruiken om hun eigen stokpaardjes te berijden, pal te staan om te voorkómen dat al die mensen die de crisis niet hebben veroorzaakt, mensen als jullie, ´m nu wel op hun bordje krijgen.
En door, als enige vakbond in Nederland, te strijden voor het overeind houden van de AOW op 65. Eén van de pijlers onder onze onder aanvoering van de vakbeweging opgebouwde verzorgingsstaat. Met woorden, met argumenten en als het moet met daden.
Want de FNV, FNV Bouw maakt het verschil. Altijd en overal. Maar zeker nu!
Dáárvan wil ik mensen overtuigen. Zodat ze lid worden en blijven. Niet omdat hun vaders en grootvaders dat waren (dat mag natuurlijk wel), maar omdat ze inzien dat zíj óns het verschil kunnen laten maken. En daar zélf het meeste belang bij hebben.
In het interview dat met Dick en mij in onze bladen stond, heb ik aangegeven dat dit een bijzondere periode is om aan te mogen treden als voorzitter van onze bond. In meerdere opzichten. Niet alleen tegen de achtergrond van de huidige crisis, die besmettelijker is gebleken dan de Mexicaanse griep en waarin wij niet bij de telefoon blijven zitten wachten tot iemand ons belt met de vraag ´Ik ben ontslagen. Wat nu´, maar juist kunnen laten zien wat we in huis hebben, dat we het verschil maken. Maar ook omdat onze sectoren, bouw en infra en afbouw en onderhoud voorop, flinke veranderingen doormaken. Veranderingen, die meebrengen dat ook wij moeten veranderen. Ik haal hier nog maar eens Charles Darwin aan, die 200 jaar geleden werd geboren en wiens ´survival of the fittest´ niet betekent dat de sterkste overwint, maar degene die zich het beste weet aan te passen. Dat is ook op de vakbeweging van toepassing. Ook wij moeten ons aanpassen willen we overleven.
We zitten midden in dat proces. Hebben daar op ons eigen congres eind april en op het FNV-congres midden vorige maand opnieuw belangrijke stappen in gezet. Wij doen dat niet door allerlei stuctuurgeneuzel over fusies en zo. Nee, wij doen dat heel praktisch (en passend bij de wortels van de vakbeweging). Vanuit wat voor mensen in hun werk belangrijk is. We kijken wat verstandig is om daarbij alleen te doen en wat we beter met anderen kunnen. Na het oprichten van FNV ZBo, van FNV Waterbouw en van Kolega is het nu dan de beurt aan FNV Bouwplaats.
Op de kop af een week geleden was ik, samen met onder meer Henny Koelen, in een keet van BAM in Capelle aan de IJssel. Omdat ze daar de CAO-onderhandelaar van de bond wel eens wilden spreken. Nadat ze eenmaal van de schrik bekomen waren dat die vervolgens ook echt kwam, raakten we daar in die keet echt met elkaar in gesprek. En nou komt ´t, niet alleen die BAM-mers en ik, maar gaandeweg ook de installateurs en de mensen die daar onder de landbouw-CAO werkten die in die keet schaftten. Aan het eind van een volgens ons maar een beetje, maar volgens de uitvoerders een beetje te lang uitgelopen schaft, was iedereen het met iedereen eens. Aan ´t eind van de dag zijn we allemaal collega´s van elkaar. Collega´s die het beste met elkaar voor hebben. Collega´s die ´t idee van FNV Bouwplaats stuk voor stuk toejuichten. Collega´s uit de kleinmetaal en de landbouw die ter plekke lid wilden worden. En ook werden. En die van de BAM. Die bleven het. Wat die uitvoerders betreft (een oude rot in het vak en zijn jonge collega), ook die lieten zich (eenmaal ontdooid) vervolgens graag een half uurtje van hun werktijd afsnoepen om van gedachten te wisselen over zaken als het ´te veel opgeknipte bouwproces´ en de gevolgen daarvan. De een was al lid, de ander werd het nog niet. Maar ik weet zeker dat ook zij anders tegen de bond en onze ideeen zijn gaan aankijken.
Ik vertel dit verhaal omdat ´t mij nóg meer inspireerde om me met hart en ziel, met ziel en zaligheid in te zetten om van onze zoektocht naar een stevige toekomst van de bond een succes te maken. Het geeft me het vertrouwen dat we met FNV Bouwplaats iets goeds te pakken hebben. Iets waardevols. Voor de mensen in het bouwproces, maar ook voor onszelf. Als organisatie en als mensen die daarvoor mogen werken. Het geeft me ook het vertrouwen dat we op de goede weg zitten met de publieke discussie die we voeren over de bouw zelf. Over de duurzame sector die wij voorstaan.
Daar me voor inzetten. Daar leiding aan geven. Daar heb ik dus ontzettend veel zin . Samen met iedereen die daarbij betrokken is, maar vooral iedereen die zich daarbij betrokken vóelt. Onze leden, onze kaderleden in die tijdens ons congres vormgekregen hebbende ideale mix van jonge honden en meer ervaren vrijwilligers, alle collega´s uit de werkorganisatie en ´last but not least´ mijn collega-bondsbestuurders. ´Ruud de Bruut´, die als geen ander een rol speelt in het op sleeptouw nemen van de FNV in onze wens tot vernieuwing, en Anne-Marie die ons af en toe toespreekt als een schooljuffrouw maar vasthoudend is als een terrier en zich als geen ander vastbijt in lastige dossiers. Binnenkort melden we jullie bovendien vol trots wie wij voordragen als kandidaat vierde bondsbestuurder. Ik kan nu al zeggen dat andere organisaties jaloers op onze keus zullen zijn.
Maar voordat het zo ver is, nemen we eerst afscheid van de man die de afgelopen zes jaar leiding heeft gegeven aan FNV Bouw. Dick van Haaster. Hoewel het officiele afscheid volgende week, op 11 juni, is en Dick nog tot 1 oktober op onze loonlijst staat, lijkt het mij meer dan gepast ook hier, in Kalkar, bij zijn verdiensten voor de bond stil te staan. Vanavond bij het diner doen we dat met woorden. Nu lijkt me dat we dat het beste met een oorverdovend applaus aan zijn adres kunnen doen. Dick, bedankt!