Een gewone jongen 

In een eerder blog schreef ik 't al eens: onze minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid staat zich er graag op voor dat-ie het beste voor heeft met gewone mensen. Dat-ie zelf ook heel gewoon is (gebleven). In een interview in de Volkskrant van afgelopen zaterdag doet hij dat opnieuw. Allebei z'n opa's waren actief in de katholieke vakbeweging. Da's mooi, en dat meen ik echt, maar ik vraag me toch af of beide grootvaders zich niet in hun graf zouden omdraaien als ze zouden lezen hoe hun kleinzoon in de rest van het interview laat zien waar-ie echt voor staat. Voor een heleboel misschien, maar in geval niet voor die gewone mensen.

Voor die mensen zoals u en ik die ons uiterste best doen. Zeker ook in ons werk. Die niet van de wieg tot het graf in de watten gelegd hoeven worden, en ook niet willen worden, maar wel vinden dat onze maatschappij alleen maar een samenleving kan zijn als we op een sociale manier met elkaar omgaan. In goede tijden, maar zeker ook als het even tegenzit. Dat kan tenslotte iedereen overkomen. Nou ja, bijna iedereen. In ieder geval u en mij.

Maar daar heeft de minister blijkbaar geen boodschap aan. Arbeidsongeschiktheidswet, Ziektewet, Werkloosheidswet en ontslagrecht. Los van wat er in het regeerakkoord over is afgesproken ("we blijven er van af"); het moet allemaal op de helling. 'Gemoderniseerd' worden, heet dat in de woorden van de minister. Altijd handig. Want wie zich tegen dat moderniseren uitspreekt, kan als ouderwets in de hoek worden gezet.

Het bontst maakt de minister het met betrekking tot het ontslagrecht. "Als je als ondernemer bij het starten van je bedrijf zelf uitmaakt wie je aanneemt, dan mag je toch zeker ook wel zelf bepalen van wie je afscheid neemt." Maar natuurlijk, meneer de minister: van de wat oudere werknemer die dertig jaar krom heeft gelegen en nu soms wat last heeft van z'n rug. Of van de medewerker die af en toe voor z'n zieke echtgenote moet zorgen. Van de secretaresse die nu toch alweer zwanger is. Van die jonge jongen die af en toe zegt wat-ie op z'n lever heeft en weet dat-ie ook rechten heeft.

Tsja. "Laat de markt zijn werk doen", noemt de minister dat. Het wordt me ineens helemaal duidelijk waarom 't zo lang heeft moeten duren voor deze minister bereid was een eind te maken aan het gesjoemel met de Wet Melding Collectief Ontslag...