Een gewone jongen, deel II 

Afgelopen weekend reageerde ik op een interview van Henk Kamp, onze minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid, in de Volkskrant. Daarin leek hij, ondanks andersluidende afspraken in het regeerakkoord, de aanval in te zetten op sociale zekerheid en ontslagrecht. Tegen de achtergrond van de in de toekomst krimpende arbeidsmarkt zouden die aan "modernisering" toe zijn.

Nou is het gebruiken van de term 'modernisering' altijd handig in de politiek. Het biedt je de gelegenheid iemand die zich tegen je plannen verzet als ouderwets en behoudend in de hoek te zetten. En dat is een plek waar ik me niet thuis voel. Een plek ook waar de vakbeweging al te vaak in gezet wordt. Niet altijd ten onrechte trouwens, maar regelmatig toch wel. We weten het ongetwijfeld onvoldoende over het voetlicht te brengen, maar de vakbeweging is niet alleen betrokken bij allerlei vernieuwingen, wij staan zelfs vaak aan de wieg daarvan. Aan het mogelijk maken van de voor velen in toenemende mate aanwezig zijnde noodzaak om werk en privé te combineren, bijvoorbeeld. Of aan het toekomstbestendig maken van ons pensioenstelsel, om nog eens wat te noemen.

Dat laatste voorbeeld toont wel aan dat dat niet altijd makkelijk is, vernieuwen. "Probleem" dat de FNV heeft, en anderen in veel mindere mate, is namelijk dat wij een achterban hebben. Een wat abstract begrip misschien, maar feitelijk gewoon mensen van vlees en bloed. De mensen voor wie wij het allemaal doen. Mensen met ideeën, met wensen, en met belangen. Heel veel van zulke mensen trouwens. Bijna anderhalf miljoen. En daar zit van alles tussen. De FNV is een brede volksbeweging, misschien wel de breedste die Nederland echt kent. Dat schept verplichtingen. Het biedt kansen, maar het heeft ook z'n beperkingen.

En toch: als het om die sociale zekerheid gaat, durf ik tegen de "modernisering" van de minister zonder meer die van ons te zetten. In m'n volgende blog.