Overpeinzingen over flexibiliteit 

Een deel van mijn dagelijks werk bestaat uit het op de hoogte blijven van belangrijke ontwikkelingen in de bedrijfstak bouw. Een paar weken geleden kwam ik een artikel tegen over faalkosten. Met dat onderwerp zijn we als FNV Bouw op vele vlakken aan het werk. Ik las dat het in de bouw bij faalkosten gaat om een verliespost van maar liefst € 11 miljard, een bedrag dat weer hoger was dan het jaar ervoor.

Tegenover dit astronomische bedrag staan de onheilstijdingen die je in de media tegenkomt over onze sector. Ik lees en hoor van onze leden en bestuurders dat 2011 het volgende zware jaar op rij wordt, en dat er honderden, zo niet duizenden nieuwe ontslagen zullen vallen. De vooruitzichten van het EIB stemmen zeker niet vrolijk.  Dit geldt ook voor het alsmaar lager worden van het aantal nieuwe leerlingen dat instroomt in bouwwerk, ondanks alle inspanningen die we hierop als bedrijfstak al hebben gepleegd.

Verder merk ik dat werkgevers meer en meer de neiging hebben om in te zetten op flexibilisering van hun personeelsbestand. Uiteraard, het is goed voor de bedrijfsvoering om niet iedereen op een vast contract te hebben staan. Maar flexibilisering moet ook niet doorslaan – een vaste kern aan betrokken vakkrachten is onontbeerlijk om een goede bouwproductie te leveren.

Een groot nadeel van doorgeslagen flexibilisering is dat er daardoor allerlei vage constructies ontstaan. Malafide uitzendbureau’s, payroll-bedrijven , schijnzelfstandigen, iedere werknemer op de bouwplaats  heeft er mee te maken.  Zijn collega’s nog wel collega’s of staat er de volgende dag een hele batterij aan nieuwe gezichten klaar om het werk over te pakken? En tegen welke prijs? Mensen maken zich daar zorgen over en dat geeft een sfeer van onbehagen in de bouwput. Dat zit mij dwars, dat mag u eerlijk weten.

De komende tijd zullen wij als FNV Bouw het gesprek aangaan met Bouwend Nederland, de werkgeversorganisatie in de bouw, over hoe wij aankijken tegen de bouwsector en welke ontwikkelingen wij wenselijk vinden en welke niet.

Een grens aan de ongebreidelde flexibilisering  is voor ons een eerste vereiste. En ik weet wel dat je niet zomaar alles aan alles kunt koppelen, maar is het nu zo vreemd om te denken dat je van die € 11 miljard faalkosten toch wel wat kan terugwinnen en dat bijvoorbeeld weer kunt gebruiken voor meer instroom en werkzekerheid in de bouw?